เรื่องเล่ายามราตรีจากชายแดน: วาร์โคลัก

	Name	เรื่องเล่ายามราตรีจากชายแดน: วาร์โคลัก
	Type (Ingame)	ไอเทมเควสต์
	Family	Book, loc_fam_book_family_1071
	Rarity
	Description	หนังสือนิทานพื้นบ้านที่แพร่หลายใน Snezhnaya กล่าวกันว่าบอกเล่าถึงเรื่องราวเกร็ดน่ารู้ของภูตผีปีศาจนานาชนิดที่ไม่มีใครรู้จัก ในเล่มนี้เล่าถึงภูตอันตรายที่มีชื่อว่า “วาร์โคลัก”

Plain Text

Tabs

Table of Content
Item Story
Obtained From
Gallery

Item Story

Obtained From

Gallery

Item Story

Czcibor เฝ้าอยู่ในกระท่อมล่าสัตว์มาสองวันสองคืนแล้ว หิมะที่ตกลงมาใหม่ในตอนกลางวันปกคลุมอยู่ในป่า ทำให้คืนนี้เงียบสงบเป็นพิเศษ แม้แต่เขาที่มีประสบการณ์ล่าสัตว์มากมาย ก็ยังง่วงนอนอย่างอดไม่ได้ แต่พอนึกถึงภาพอันน่าสยดสยอง ของหญิงสาวคนนั้นในหมู่บ้าน ที่ถูกกัดคอจนเลือดไหลไม่หยุดแล้ว...

"ต้องให้เจ้าสัตว์ร้ายนั่นชดใช้ให้ได้!" ความคิดนี้ทำให้ Czcibor ดึงสติขึ้นมาได้บ้าง ป่าทึบราวกับม่านดำที่ถักทอขึ้นจากฝันร้าย แล้วในตอนนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียง "ซ่าซ่า" เบา ๆ ดังมาจากทางตะวันออกเฉียงใต้ เห็นอยู่ราง ๆ ว่าเงาดำใหญ่ยักษ์กำลังใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาก็มาอยู่ตรงหน้าแล้ว Czcibor จับหน้าไม้ในมือไว้แน่น ตำแหน่งของเขามีทัศนวิสัยไม่ดีนัก ต้นสนที่ล้มลงมากำลังขวางอยู่ระหว่างเขากับเงาดำนั้น พอมองผ่านช่องว่างระหว่างใบสน จะเห็นว่าอุ้งเท้าหน้าของอสูรนั่นใหญ่เท่ากับหัวของตัวเอง ขนแข็งกระด้างสีดำสนิทราวกับหนามที่เติบโตขึ้นจากค่ำคืนอันมืดมิด

มอนสเตอร์นั่นพลันหยุดฝีเท้าลง มันเห็นฉันแล้วเหรอ? Czcibor เกร็งกล้ามเนื้อเพียงเพื่อรอเข้าฟาดฟัน ไม่คิดว่าสัตว์ร้ายตรงหน้ากลับหันมาทันควัน "ฟิ้ว!" เขายิงศรหน้าไม้ในมือออกไปตามสัญชาตญาณ ก่อนจะโดนเข้าที่ไหล่ขวาของมอนสเตอร์พอดี มอนสเตอร์ได้รับความเจ็บปวดแล้วก็วิ่งเข้าไปในป่าโดยไม่หันกลับมา แน่นอนว่าไม่ได้โดนจุดสำคัญ แต่ระยะห่างใกล้แค่นี้ ก็คงจะบาดเจ็บไม่น้อย

Czcibor ไล่ตามรอยเลือดไปตลอดทาง แล้วเลือดสีแดงเข้มก็หายไปตรงหน้าคฤหาสน์อันหรูหราในป่าทึบ คฤหาสน์ด้านในราวกับถูกตัดออกมาจากภาพวาดสีน้ำมันอันเก่าแก่ แล้วฝังไว้ในผืนป่าอันน่ากลัวนี้... ยอดหอคอยสูงตระหง่านทะลุยอดไม้ แสงริบหรี่สีขาวเย็นส่องลอดผ่านลูกกรงออกมา ราวกับดวงตาที่จ้องมองผู้มาเยือน "แบบนี้มันแปลกมากไม่ใช่เหรอ? คนแบบนี้จะมาอยู่ในที่ที่ร้างผู้คนแบบนี้ได้ยังไงกัน..." Czcibor ดึงกระดิ่งหน้าประตูคฤหาสน์เก่าด้วยความสงสัย

ผู้ที่มาเปิดประตูรับเป็นพ่อบ้านชราที่แต่งตัวดูดี นอกจากสีหน้าจะซีดเซียวไปบ้าง ก็เหมือนจะเป็นมนุษย์จริง ๆ Czcibor ถามถึงอสูรที่บาดเจ็บตัวนั้น พ่อบ้านชราก็ส่ายหน้าบอกว่าไม่เคยเห็นมาก่อนอย่างงุนงง นักล่าบอกเขาว่า รอยเลือดนำตัวเองมาที่นี่ มอนสเตอร์นั่นอาจซ่อนอยู่ในคฤหาสน์นี้ ถ้าไม่หามันให้เจอ ทุกคนก็อาจมีอันตราย พ่อบ้านชราครุ่นคิดอยู่สักพัก แล้วพานักล่าไปพบเจ้านายของตัวเอง เขาเป็นชายหนุ่มรูปงามที่ดูเหมือนจะอายุยี่สิบต้น ๆ ผมยาวสีดำหนายาวลงมาถึงเอว ทั้งบอบบางและงดงาม เขาฟังเรื่องราวของทั้งสองอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะพยักหน้าและกล่าวว่า

"คุณเดินทางลุยหิมะมาตลอดทางถึงที่นี่... ดูเหมือนนักล่าตัวจริงจะไม่มีทางปล่อยเหยื่อที่ตกอยู่ในมือไปแน่ ๆ" เพื่อเป็นการขอบคุณความช่วยเหลือของนักล่า เจ้าของคฤหาสน์จึงเชิญชวนให้เขาอยู่รับประทานอาหารค่ำร่วมกันอย่างกระตือรือร้น เพราะอย่างไรเสีย ข้างนอกก็กำลังมีพายุหิมะถล่มอีกครั้ง ไม่ว่าจะเพื่อปกป้องคนในคฤหาสน์ หรือเพื่อค้นหามอนสเตอร์ตัวนั้น คืนนี้ก็ควรจะพักอยู่ที่นี่เสียก่อน

"เส้นขนสีดำ..." Czcibor สงสัยอยู่นิด ๆ เขาเติบโตในค่ายของลูกหลานจันทราน้ำค้างแข็งมาตั้งแต่เด็ก เคยได้ยินผู้ประกอบพิธีเฒ่าพูดว่า ที่รับมือยากที่สุดในหมู่ภูตมากมาย ก็คือ "วาร์โคลัก" พวกมันมีหัวใจสองดวง กลายร่างเป็นมนุษย์และภูตสองรูปลักษณ์ที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงได้ แต่ไม่ว่าจะกลายร่างยังไง ขนของพวกมันจะเป็นสีเดียวกันเสมอ... แล้วขนของปีศาจหมาป่านั่นกับผมของหนุ่มชนชั้นสูงตรงหน้านี้ก็เหมือนกันไม่มีผิด

Czcibor ครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะรับคำชวนของเจ้าบ้าน ระหว่างมื้ออาหาร เขาใช้วิธีต่าง ๆ นานาหยั่งเชิงอีกฝ่าย... ไม่ว่าจะเป็นกลิ่นของพริกไทย และกระเทียมในอาหารที่หมาป่าพวกนี้เกลียดที่สุด หรือเครื่องรางที่ตัวเองสวมอยู่ที่เปล่งประกายแสงจันทร์เรืองรอง ก็เหมือนจะไม่ทำให้เจ้าบ้านรู้สึกไม่สบายใจอะไร ชายหนุ่มกินอาหารพวกนั้นอย่างสง่างาม แล้วยังรับเครื่องรางของ Czcibor ไปชื่นชมอย่างสนอกสนใจ หลังจากมื้ออาหารอันเลิศรศ ก็ใช้ออร์แกนบรรเลงเพลงอันไพเราะเพื่อต้อนรับ Czcibor แน่นอนว่า นักล่าไม่ได้ลดความระแวดระวังลงแม้แต่ชั่วขณะเดียว แน่นอนว่าไม่มีอารมณ์จะฟังด้วย

กว่าจะทนจนถึงเวลาเข้านอนได้ไม่ง่ายเลย เจ้าบ้านหนุ่มลุกขึ้นกำลังจะบอกลา จู่ ๆ ก็หันกลับมาพูดกับนักล่าอย่างมีเลศนัย "คืนนี้ไม่มีแสงจันทร์ ข้างนอกก็มีพายุหิมะ โปรดอย่าออกจากห้องนอนของคุณเด็ดขาด เรื่องมอนสเตอร์นั่น รอพรุ่งนี้เช้าพวกเราจะไปตรวจสอบด้วยกัน" ฮึ คุณก็ต้องพูดแบบนี้อยู่แล้ว Czcibor แอบคิดอยู่ในใจ เขาอยู่ในห้องของตัวเองรอจนข้างนอกเงียบสนิท แล้วคลำทางในความมืดออกมาอย่างระมัดระวัง... การแอบไปไหนมาไหนในค่ำคืนมืดมิดเป็นความสามารถพิเศษของนักล่าอยู่แล้ว

คฤหาสน์นี้ไม่ปกติจริง ๆ ด้วย

เขาตรวจดูคนรับใช้ที่หลับสนิท แขนขาของพวกเขาล้วนมีรอยแผลแปลก ๆ อยู่ ไม่ลึกไม่ตื้น ไม่อันตรายถึงชีวิต แต่ก็ไม่เหมือนบาดเจ็บจากการทำงาน พอนึกไปถึงสีหน้าอันซีดเซียวของพ่อบ้านชรา Czcibor ยิ่งใจไม่ดี ได้ยินว่าวาร์โคลักบางตัวชอบลิ้มรสเลือดของมนุษย์เป็นพิเศษ... ที่ทำให้เขาเสียวสันหลังยิ่งกว่าคือ ออร์แกนนั่น ท่อของออร์แกนทำขึ้นมาจากกระดูก! อีกอย่าง จากประสบการณ์นักล่าของเขา เหมือนจะไม่ใช่กระดูกแข้งของสัตว์ป่าหรือสัตว์ทั่วไป... ในตอนที่เขาจะตรวจดูอย่างละเอียด จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่แทบจะไม่ได้ยินดังมาจากห้องสุดทางเดิน วิ่งเหยาะ ๆ ไปทางประตูใหญ่ Czcibor ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดและไล่ตามไป ท่ามกลางพายุหิมะด้านนอก ยังมองเห็นเงาตรงหน้านั้นได้ราง ๆ... เป็นเจ้าของคฤหาสน์หนุ่มนั่นเอง

นักล่าค่อย ๆ ฝ่าพายุหิมะไล่ตามไป ทั้งสองตามกันไปจนถึงลานกว้างในป่าทึบ จู่ ๆ ชายหนุ่มคนนั้นก็หยุดลง Czcibor ซ่อนอยู่หลังต้นไม้แล้วชะโงกหน้าออกไป เห็นเพียงว่าท่ามกลางพายุหิมะที่โหมกระหน่ำ ชายหนุ่มผมดำค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้าทั้งหมดบนตัวออก... แล้วไหล่ขวาของเขา ก็มีบาดแผลจากลูกศรที่ยังไม่หายดี!

ทันใดนั้น หิมะทั้งหมดรอบกายชายหนุ่ม ทั้งบนท้องฟ้าและบนพื้นดินก็ลอยค้างอยู่กลางอากาศ เผยให้เห็นดอก Frostlamp Flower แต่ละดอกที่เคยถูกกลบอยู่บนผืนป่า แสงที่ไหลเวียนอยู่ในดอกไม้ราวกับเลือด ไหลไปรวมอยู่กับชายหนุ่มคนนั้นอย่างไม่ขาดสาย ก็ไม่รู้ว่าตาฝาดไปรึเปล่า บาดแผลที่ไหล่ของเขาถึงได้เหมือนจะเริ่มค่อย ๆ สมานตัวขึ้นมา

นี่แหละคือวาร์โคลักกระหายเลือดตัวนั้น! Czcibor ไม่ลังเลอีกต่อไป ถึงแม้การลอบโจมตีจะไม่ใช่เรื่องที่มีเกียรติอะไร แต่ในฐานะมนุษย์ที่ต้องสังหารภูต นี่ก็เป็นวิธีที่จะต้องใช้ เขาชักมีดสั้นออกมา แล้วพุ่งออกจากที่ซ่อนไปแทงชายหนุ่มคนนั้น ใครจะรู้ว่าชายหนุ่มคนนั้นจู่ ๆ ก็หันหลังกลับมาคว้าข้อมือเขาไว้ มีดสั้นเกือบจะปักเข้าหน้าอก ทั้งสองกลิ้งไปบนพื้น คมมีดส่องประกายอยู่ปลายนิ้ว ลมหายใจและเสียงคำรามผสมปนเปกันไปหมด ไม่ว่าใครก็ไม่ยอมปล่อยมือ ระหว่างที่กอดรัดฟัดเหวี่ยงกัน Czcibor ก็เริ่มต้านไม่ไหว เป็นไปไม่ได้! ชายหนุ่มบอบบางตรงหน้าคนนี้ไม่มีทางได้เปรียบเขาโดยอาศัยแค่กำลังได้... "สัตว์ประหลาด! แกมันสัตว์ประหลาด!" นักล่าที่เห็นแล้วว่าหมดทางสู้ ได้แผดเสียงร้องอย่างบ้าคลั่งด้วยความสิ้นหวัง

"ไม่... ฉันไม่ใช่ ฉันไม่ใช่สัตว์ประหลาด..."

ในดวงตาของชายหนุ่มฉายแววลังเล โอกาสนี้แหละ! ทันใดนั้น Czcibor ก็แย่งมีดสั้นกลับไป แล้วอาศัยจังหวะแทงมันจนมิดขั้วหัวใจของอีกฝ่าย เลือดกระเซ็นไปท่ามกลางหิมะโปรยปราย แววตาของชายหนุ่มก็ค่อย ๆ หม่นแสงลง นักล่ายังไม่ทันจะได้หายใจ ก็พบว่าขนสีดำหนากลับงอกออกมาจากร่างที่ควรจะสิ้นใจไปแล้วอย่างน่าขนลุก ชายหนุ่มคนนั้นกำลังกลายร่างเป็นปีศาจหมาป่าตัวใหญ่ยักษ์อย่างรวดเร็ว Czcibor ตกใจ กำลังจะดึงมีดสั้นออกแล้วแทงซ้ำอีกสองสามครั้ง แต่กรงเล็บใหญ่ยักษ์กลับคว้าด้ามมีดไว้แน่น แล้วปล่อยให้มันปักลึกเข้าหน้าอกของตัวเอง มอนสเตอร์นั่นหัวเราะไม่หยุด เสียงหัวเราะก้องกังวานอยู่ท่ามกลางพายุหิมะอย่างดุร้าย เขาจ้องมองนักล่า แล้วคำรามเบา ๆ ด้วยเสียงแหบพร่าทว่าน้ำเสียงกลับตื่นเต้นดีใจ:

"พวกเราวาร์โคลัก เกิดมามีหัวใจสองดวง" เลือดทะลักออกมาตามบาดแผล ดวงตาของมอนสเตอร์กลับยิ่งเปล่งประกาย "ขอบใจมาก ที่ช่วยแทงหัวใจส่วนเกินดวงนั้นให้ฉัน ตอนนี้ ในที่สุดฉันก็สมบูรณ์แบบแล้ว!"

ยังไม่ทันขาดคำ มอนสเตอร์นั่นก็พลันอ้าปาก เขี้ยวคมส่องประกายเย็นเยียบ แล้วกัดเข้าลำคอของนักล่า

เรื่องราวก็จบลงแค่นี้ ใครจะบอกได้ ว่านี่เป็นตำนาน หรือความจริงที่ยังไม่ถูกเปิดเผยกันแน่? บางทีภูตที่ชื่อวาร์โคลัก อาจมีหัวใจสองดวงจริง ๆ? ตอนนี้ภูตที่ชื่อ "วาร์โคลัก" ก็แทบจะสูญพันธุ์ไปแล้ว หลายคนก็คิดว่าพวกเขาเป็นเพียงตำนานไร้สาระไปแล้ว แต่ก็ได้ยินว่าท่านหญิง Evlampiya Orlova แห่ง Snezhnaya ก็คือวาร์โคลัก เพียงแต่ไม่ใช่วาร์โคลักที่มีขนหมาป่าทั้งตัว ถ้าอยากจะพิสูจน์ตำนานนี้ก็ง่ายมาก แต่ผู้อ่านที่รัก เกรงว่าคุณคงไม่กล้าพอที่จะไปถามกับท่านหญิงผู้สูงศักดิ์คนนั้นหรอก!