ตำนานจอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ Reed Miller (I)

	Name	ตำนานจอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ Reed Miller (I)
	Type (Ingame)	ไอเทมเควสต์
	Family	Book, ตำนานจอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ Reed Miller
	Rarity
	Description	หนังสือบันเทิงที่เป็นที่นิยมใน Nod-Krai แต่ไม่ใช่หนังสือชุดเดียวกัน เป็นเพียงนิยายราคาถูกจำนวนมากที่เกี่ยวข้องกับ Reed Miller ซึ่งเขียนโดยนักเขียนหลายคน โดยระดับความน่าเชื่อถือของเนื้อหา ก็ใกล้เคียงกับคุณภาพของกระดาษที่ใช้พิมพ์

Plain Text

Tabs

Table of Content
Item Story
Obtained From
Gallery

Item Story

Obtained From

Gallery

Item Story

รวมเรื่องสั้นคดีปริศนาพิศวง 10 Mora! จอมโจร Reed Miller กับเครื่องโม่สามสมบัติ (SAMPO) (ฉบับรวมเล่มปกแข็งรายไตรมาส)

(นิยายบันเทิงราคาถูกที่แพร่หลายในเมือง Nasha เล่มละ 10 Mora เท่านั้น ว่ากันตามหลักแล้วเนื้อหาควรจะบอกเล่าถึงการที่จอมโจร Reed Miller เข้าไปขโมยเครื่องโม่สามสมบัติ อันเป็นรีลิกส์แห่งจันทราน้ำค้างแข็งจากทำเนียบผู้ว่าการ แต่ดูเหมือนว่าเพื่อดึงดูดผู้อ่าน เนื้อหาส่วนใหญ่กลับกลายเป็นการเล่า เรื่องราวของเหล่าหญิงงาม ที่แก่งแย่งชิงดีกันเพื่อเอาชนะใจ Reed Miller)

...

บทที่ 4
โฉมงามผู้เป็นอันตรายยิ่งกว่าเหยี่ยวล่าเหยื่อ! "Wagtail" ปรากฏกาย! ท่ามกลางแสงจันทร์ นางได้ย่างกรายเข้าหาจอมโจร Reed Miller เพื่อจุดประสงค์ใดกันแน่...!

"ตายจริง ทอดทิ้งเหล่าสตรีผู้น่ารักข้างกาย มาชมจันทร์เพียงลำพังในที่อย่างนี้งั้นเหรอ ที่รัก? ช่างเป็นบุรุษที่เลือดเย็นซะจริงนะ"

น้ำเสียงอันอ่อนหวานนั้น นุ่มนวลราวดั่งแพรพรรณชั้นเลิศแห่ง Liyue ทว่ากลับแฝงเร้นด้วยความอำมหิตที่แหลมคม และยากจะสังเกตเห็นราวกับหนามแหลมของ Sumeru Rose ซึ่ง Reed Miller ไม่ได้หันกลับไปมอง เพราะเขาคุ้นเคยกับน้ำเสียงนั้นเป็นอย่างดี

พริบตาต่อมา ร่างอันเย้ายวนของสตรีผู้หนึ่ง ก็ร่อนลงสู่ข้างกายเขาด้วยท่วงท่าสง่างามดุจแมว นางคือหญิงสาววัยยี่สิบต้น ๆ เรือนผมยาวสีม่วงไลแลคสยายลงบนช่วงไหล่ และลำคอขาวผ่องที่เปิดเปลือย ชุดราตรีสีเงินพลิ้วไหวดั่งแสงจันทร์ช่วยขับเน้นสรีระของนางให้เด่นชัด แต่ก็มิอาจซ่อนเร้นแววหยอกเย้าอย่างมุ่งร้าย ที่เปี่ยมล้นอยู่ในดวงตาสีน้ำตาลแดงคู่นั้นได้

นี่คือ "Wagtail" หรือสำหรับคนเพียงหยิบมือ ที่สามารถเข้าใกล้นางได้อย่าง Reed Miller บางครั้งก็จะเรียกขานนางว่า "A" โฉมงามใจอสรพิษหนึ่งเดียวใน Nod-Krai ผู้ซึ่งมีฝีมือการลักขโมยและความฉาวโฉ่ ในการโจรกรรมสมบัติทัดเทียมกับจอมโจร ไม่ว่าจะเป็นสมบัติล้ำค่าเพียงใด ขอเพียงนางปรารถนา มันก็จะตกอยู่ในกำมือของนางอย่างง่ายดาย และเมื่อนางเล่นไปสักพักจนเบื่ออย่างรวดเร็วแล้ว ก็จะโยนมันทิ้งให้ขอทานในตรอกซอกซอยตามแต่อารมณ์ หรือไม่ก็โยนทิ้งลงทะเลราวกับขยะชิ้นหนึ่ง ในแวดวงสังคม บุรุษนับไม่ถ้วนต่างแก่งแย่งกันเอาอกเอาใจนาง ซึ่งนางเองก็เพลิดเพลินกับการปั่นหัวพวกเขา แต่กลับไม่เคยตอบรับความรักของผู้ใดเลยแม้แต่คนเดียว...

คนร้ายกาจอย่างนาง มีเพียงสิ่งเดียวที่ยังไม่ได้มาครอบครองอย่างใจหวัง นั่นก็คือหัวใจของจอมโจร Reed Miller และอาจเป็นเพราะเหตุนี้เอง ที่ทำให้นางยิ่งหลงใหลในตัวบุรุษผู้ที่ทั้งหล่อเหลาทั้งลึกลับคนนี้มากขึ้นไปอีก และพยายามทุกวิถีทาง เพื่อทำให้หัวใจของเขาตกเป็นของนางแต่เพียงผู้เดียว

"ฉันได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงกับความทะเยอทะยานราคาถูก Wagtail"

นางหัวเราะ ราวกับเป็นเรื่องปกติธรรมดา ก่อนจะโน้มกายนั่งลงข้างจอมโจร แล้วขยับเข้าใกล้อย่างแนบชิด

"อะไรกัน หึงที่ชายอื่นมอบน้ำหอมให้ฉันเหรอ?" ปลายนิ้วเรียวภายใต้ถุงมือผ้าไหมลูบไล้ไปตามแขนขวาของเขา "แต่ฉันน่ะ ได้กลิ่นของความมั่นใจที่มากเกินเหตุนะ Reed เป้าหมายของเธอคือเครื่องโม่สามสมบัติ ซึ่งมันออกจะโจ่งแจ้งเกินไปหน่อยสำหรับเธอนะ ว่ามั้ย ที่รัก?"

"ถูกต้อง 'เครื่องโม่สามสมบัติ' ที่ชิงมาจาก 'ลูกหลานจันทราน้ำค้างแข็ง' พร้อมกับทรัพย์สินอื่น ๆ ที่ได้มาโดยมิชอบ ฉันจะบีบให้ท่านผู้ว่าการนั่นส่งคืนทั้งหมด" Reed Miller หันมาสบตานางในที่สุด ทำให้หัวใจของอีกฝ่ายสั่นไหวอย่างไม่อาจควบคุม พวงแก้มขาวผ่องพลันปรากฏรอยแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ แต่นางก็ยังฝืนปั้นรอยยิ้มเย้ายวนแฝงแววหยอกล้อออกมา "คืนนี้ที่นี่คือเวทีของฉัน เธอไปหาที่อื่นเถอะ"

"เหลวไหล" นางโน้มตัวเข้าใกล้ จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกับใบหน้าของเขา "เวทีนี้ใหญ่พอสำหรับสองคน แต่สปอตไลท์... สปอตไลท์ส่องได้แค่คนเดียวเท่านั้น ฉันจะชิงเครื่องโม่สามสมบัติมาก่อนเธอให้ได้ ที่รัก... แล้วหลังจากนั้น ถ้าเธอทำให้ฉันพอใจได้ล่ะก็ บางทีฉันอาจจะใจดีให้เธอได้มองมันจากที่ไกล ๆ สักหน่อย"

ชิ้ง!

พอสิ้นเสียง นางก็ชักกริชเรียวบางแต่ดุดันออกมาด้วยความเร็วดุจสายฟ้า ซึ่งจอมโจรคุ้นเคยกับนิสัยของนางดี สตรีผู้นี้เพลิดเพลินการจู่โจมที่ไร้ความหมาย, ดูอันตราย และไม่คาดฝันเช่นนี้ ทั้ง ๆ ที่นางก็รู้ดีว่าเขาจะต้องป้องกันได้เสมอ เขาเพียงแค่ยกแขนขึ้น ก็ใช้สนับแขนปัดป้องคมมีดของนางให้ออกไปได้ โลหะและโลหะกระทบกันอย่างดุเดือดเพียงชั่วพริบตา

"ยังคงทำอะไรตามอำเภอใจเช่นเคยนะ ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่ช้าก็เร็วเธอจะต้องเสียท่าเข้าสักวัน Wagtail"

"หึ การทำอะไรตามอำเภอใจเป็นสิทธิพิเศษของคนสวยอย่างฉัน ถ้าเธอไม่พอใจ ก็มาสั่งสอนฉันด้วยตัวเองสิ ที่รัก"

นางถอยหลังไปสองก้าวราวกับสายลมบางเบาใต้แสงจันทร์ พร้อมทั้งส่งจูบเบา ๆ ให้กับเขา แล้วพลันกระโจนหายวับไปในเงามืดใต้หอคอยสูง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมราคาแพง ที่ยังคงอบอวลอยู่ในอากาศอันหนาวเหน็บยามค่ำคืน

(ส่วนตรงกลางถูกใครบางคนฉีกออกไป บางทีอาจถูกนำไปใช้เพื่อวัตถุประสงค์อื่นนอกเหนือจากการอ่าน...)

บทที่ 17
ในขณะที่ผู้ว่าการกำลังเดือดดาลอย่างหนักเรื่องที่เครื่องโม่สามสมบัติถูกขโมยไป จู่ ๆ เหล่านักสืบจาก Snezhnaya ก็กรูกันเข้ามามัดตัวเขาไว้! หรือว่า...!

"ฮ่า ท่านผู้ว่าการ ท่านคงจะโกรธจนเลอะเลือนไปแล้ว ถึงได้จำไม่ได้ว่าจอมโจร Reed Miller นั่นเป็นคนแบบไหน ท่านลืมไปแล้วเหรอ? ว่าเจ้าคนน่ารังเกียจที่เที่ยวขโมยของชาวบ้านไปทั่วนั่นน่ะ เดิมทีก็เป็นยอดฝีมือด้านการปลอมตัวอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นชายหญิงหรือเด็กชรา ก็สวมรอยได้อย่างแนบเนียนจนเหมือนจริง ไม่ใช่รึไง?"

"กะ... แก... เป็นไปไม่ได้ เรื่องบ้า ๆ แบบนี้มันจะเป็นไปได้ยังไง! ถ้าแกเป็น Leonov ตัวปลอมล่ะก็ คนของหน่วยพิเศษก็ต้อง..."

ชายที่อ้างตัวว่าเป็น "นักสืบ Leonov" หัวเราะลั่น เขาเดินวนรอบตัวผู้ว่าการที่ถูกมัดอยู่สองรอบอย่างไม่รีบร้อน ราวกับกำลังเยาะเย้ยข้อสันนิษฐานที่อีกฝ่ายคิดว่าตัวเองฉลาดนักหนา

"หน่วยพิเศษงั้นเหรอ? ท่านคงไม่ได้หมายถึงกลุ่มคนที่จับท่านมัด แล้วก็เฝ้าทำเนียบผู้ว่าการทั้งหมดนี่ไว้ไม่ให้ใครเข้ามาหรอกนะ? พวกนั้นเป็นลูกน้องของฉันเอง ฉันให้พวกเขาปลอมเป็นหน่วยพิเศษ แล้วลูกน้องของท่านก็เชื่อสนิทใจโดยไม่มีข้อสงสัยเลย! อะไรกัน ท่านผู้ว่าการ ท่านคงไม่รู้สินะว่าทหารของ Snezhnaya น่ะ เชื่อฟังคำสั่งทุกอย่างที่มาจากเบื้องบน หรือคนที่ปลอมเป็นเบื้องบนอย่างไม่มีเงื่อนไขขนาดไหน? ป่านนี้ สมบัติลับของลูกหลานจันทราน้ำค้างแข็ง คงถูกส่งคืนสู่อ้อมอกของท่านนักบุญหญิงอย่างปลอดภัยแล้วล่ะ เว้นเสียแต่ว่าท่านคิดจะขัดต่อพระประสงค์ของท่าน Tsar แล้วเปิดศึกกับลูกหลานจันทราน้ำค้างแข็งโดยตรง ไม่อย่างนั้นการทวงคืนเครื่องโม่สามสมบัติก็ถือเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้แล้วล่ะ"

"แก... ไอ้อาชญากรสารเลว ไอ้โจรที่สมควรถูกสาปแช่ง! ถ้าแกแค่ขโมยเครื่องโม่สามสมบัติไปก็แล้วไปสิ แต่นี่ทำไมต้องมาปล้นของสะสมส่วนตัวของฉันไปด้วย!"

"แล้วมันจะทำไมล่ะ? ของสะสมที่ท่านคิดว่าเป็นของท่าน... ที่ดินที่ท่านตีตราว่าตัวเองเป็นเจ้าของเหล่านั้น ก็ล้วนเป็นสิ่งที่ท่านขโมยมาจากคนยากจนที่นี่ไม่ใช่รึไง?" ท่วงท่าของชายคนนั้นยังคงสง่างามเช่นเดิม ราวกับว่าคำสบถด่าด้วยใบหน้าแดงก่ำของผู้ว่าการ ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อเขาเลยแม้แต่น้อย "เราปกป้องอิสรภาพของเราด้วยวิถีทางของเราเอง เพราะนอกจากพวกเราแล้ว ก็ไม่มีใครที่จะต่อสู้เพื่ออิสรภาพของพวกเราอีก โจรที่ปล้นสะดมชาวบ้าน กับผู้ว่าการผู้สูงส่ง... ในสายตาของฉันก็ไม่ต่างกันหรอก แต่ท่านวางใจได้ พวกเราแค่คืนทรัพย์สมบัติเหล่านี้กลับสู่เจ้าของเดิมเท่านั้น ไม่ได้คิดจะยึดครองไว้เป็นของส่วนตัวแม้แต่ชิ้นเดียว"

ขณะเดียวกัน อีกมุมหนึ่งของห้อง "Wagtail" ที่ปลอมตัวเป็นนักสืบอยู่ ก็ถอนหายใจแผ่วเบา ด้วยเสียงที่ผู้ว่าการไม่ได้ยิน

"เฮ้อ เป็นชายที่หมดทางเยียวยาจริง ๆ เลยนะ ปากก็บอกว่าจะไม่เก็บสมบัติล้ำค่าไว้เป็นของตัวเองแม้แต่ชิ้นเดียว แต่สุดท้าย ก็แอบเก็บซ่อนสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดของจันทราน้ำค้างแข็งไว้กับตัวจนได้..."

เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ "Shadow Weasel" ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จนถึงกับต้องละสายตาจากพ่อบุญธรรมของตนที่ถูกมัดอยู่กลางห้อง

"ตะ... ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? คุณ Reed Miller น่าจะมอบเครื่องโม่สามสมบัติให้กับนักบุญหญิงท่านนั้นไปแล้วนี่นา หรือว่าเขาแอบสับเปลี่ยนเป็นของปลอมตอนที่เราไม่ทันสังเกต..."

"อ๊ะตายจริง ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ? ก็เพราะอย่างนี้ไง สาวน้อยอย่างพวกเธอถึงได้โดนผู้ชายคนนั้นหลอกเอา..." หญิงสาวแสร้งถอนหายใจอย่างเว่อร์วัง "สิ่งที่เขาขโมยไปน่ะ... ไม่ใช่ของอย่างอื่นเลย แต่เป็นดวงใจที่ธิดาแห่งจันทราน้ำค้างแข็งแอบมอบให้ต่างหากล่ะ"